niet direct pokerrelated maar wel gambling dus post ik het maar bij overigen.
hier is de situatie:

hoe vaak moet je 3 twaalfzijdige dobbelstenen gooien om een kans van meer dan 50% te hebben dat je 2 keer hetzelfde symbol gooit op een van de dobbelstenen?
(geen van de dobelstenen hebben gemeenzame symbolen)

tzou leuk zijn als iemand de benodigde berekening kon posten
ik merk t wel..

Als ik het goed begrijp zijn alle dobbelstenen anders en gaat het er om dat je op 1 dobbelsteen twee keer achter elkaar het zelfde symbool krijgt.

Klopt dat?

Als dat zo is dan is de kans na 2 worpen:

1-(11/12)^3 = 23%.

De kans dat het niet lukt is dus 77%. na drie keer gooien (de tweede keer telt ook weer mee als eerste keer) is de kans dat het niet lukt .77^2 = .59. Na de vierde keer (de derde keer is hier de eerste keer) is de kans dat het niet lukt .77^4 = .35. De kans is dan dus 65% dat het wel is gelukt. Je zou dus 4 keer moeten gooien.

thanks voor de snelle reactie!

alle dobbelstenen zijn inderdaad anders, en het gaat erom dat je minstens 2 keer het zelfde gooit op minstens 1 dobbelsteen.

ik voel me echt dom nu, maar ik snap het principe erachter nog steeds niet echt.

Iets uitgebreider. Ik heb ook een fout gemaakt zie ik nu.

De eerste worp met drie dobbelstenen maakt niks uit. Je krijgt dan drie symbolen, het maakt niet uit welke. Het gaat om de tweede worp waarbij je op een van de drie hetzelfde symbool wil zien.

De kans dat een dobbelsteen hetzelfde symbool laat zien is 1/12e.

De kans dat het niet lukt per dobbelsteen is dan 11/12e.

Je hebt drie kansen per worp. Het is eigenlijk of je gewoon drie keer 1 dobbelsteen gooit.

Omdat je drie kansen hebt met onafhankelijke dobbelstenen is na twee worpen de kans op MISLUKKING 11/12 tot de macht 3 (schrijf je als (11/12)^3) oftewel .77 oftwel 77%.

Je kunt niet uitgaan van de kans dat het wel lukt. Omdat het ook twee of drie keer raak kan zijn. Je berekening loopt dan spaak.

Bij de derde worp kun je de tweede worp weer zien als een eerste worp waarbij het niet uitmaakt wat er ligt. Je wil namelijk de keer ERNA (dus de derde worp na de tweede worp) weer een zelfde symbool zien.

Iedere keer als je weer gooit is de kans op mislukking 77%.

Na drie keer gooien kun je dus de kans op mislukking kwadrateren .77^2 = .59. Nu is de kans dat het nog niet gelukt is 59%. Gooi je nog een keer dan is de kans op mislukking .77^3 = .46. of 46% Nu heb je dus meer kans dat het gelukt is dan mislukt. Je moet dus 4 keer gooien.

Ik had gezegd tot de macht 4 na vier keer gooien, maar dat was dus fout, kleine verwarring omdat je de eerste keer gooien niet kan meetellen in de berekening.

Je kunt ook gelijk zeggen: (11/12)^9 = .46.

Leuk vervolg:

Stel dat de kans is dat je azen gekraakt worden 20% is. Wat is nu de kans dat je azen 5 keer achter elkaar gekraakt worden?

.2^5 = .00032. Oftwel 0,032%. Stel dat je iedere dag vijf keer azen krijgt in verschillende games. Voor een beetje internetpro niet ondenkbaar. Dan zal het dus eens per honderd jaar voorkomen dat ze alle 5 gekraakt worden.

hartstikke bedankt voor de leuke reply ^O^

vervolg met de azen ook erg leuk, wat zou ik me ongelukkig voelen als mn azen 5 keer achterelkaar gekraakt werden

Hey, ‘Bones,’ ” my brother, Parker, asked me, "what are you going to be for Halloween?" The elementary school party started at 7:00 PM. The winner of the prize for the most original costume got two free tickets for the Sunday matinee. Parker was dressed and ready to go. I watched him parade in front of the mirror in his pirate costume. He's so handsome, I thought. All the girls in the fifth and sixth grades were madly in love with him. I'd spent the afternoon defending myself from his rubber dagger.
world of warcraft gold,
" I'm not going!" I replied.

" Why not?"

" No costume."

"That's dumb," he said. "You hardly need a costume. You're already a perfect scarecrow!" I was used to these observations. Furthermore, he spoke the truth. At twelve, I was already six feet tall and weighed eighty-nine pounds. Tack on red hair and freckles and it added up to one thing: I was a scarecrow.

School days were charged with searing taunts. "Down in front." "How's the weather up there?" "Are those skis or shoes?" It was hard to smile back, and even harder to make friends.
maple story mesos,

I tried plastering my hair down flat on the top of my head and prying the heels off my shoes. I took scalding hot baths, hoping I'd shrink. In bed at night, I put my feet against the footboard, hands against the headboard and pushed, hoping to press myself back together. Nothing worked. So I saved nickels and dimes in a cider jug to pay the future surgeon who would find fame in Ripley's Believe It or Not by cutting six inches of bone from the legs of the tallest girl in the world and making her the same height as everybody else.

"When I grow up," I told Parker, as he brandished his cutlass in front of the mirror, "I'm going to live on an island where there's no one to stare." My brother raised his eye patch and looked at me hard.

wow gold,

"Sounds awful," he said, and left for the party.

Alone, I listened to the cheerless night and pictured the costumes my classmates had bought. I had tried on a few, too, but nothing fit. I could picture my classmates in their costumes, having a wonderful time. As I wandered about the house, I remembered happier days-before Mommy and Daddy were separated. When Daddy lived with us, he always made me feel loved and wanted. Seeing him now for short visits wasn't the same. The more I brooded, the more my self-pity grew.

Then I spotted a broomstick standing in the kitchen corner. Maybe I could make a costume, I thought. Outside, a sheet and pillowcase billowed on the clothesline. I could be a witch or a ghost. Then my gaze fell on the back of the cellar door. My father's old plaid work shirt, faded overalls, jacket and cap were hanging right where he had left them.
wow gold,

"I could be a hobo," I murmured as I buried my face in the dusty clothes. But Parker's taunt kept coming back at me. "You're a scarecrow." As much as I hated to admit it, he was right. Well then, a scarecrow was what I'd be. The closer I got to the school, the louder the cheers and clapping became, and the more my fears grew. What if they laughed at me? Worse still, what if they didn't do anything? Hiding behind the tool shed next to the gym, I pulled everything out of the pillowcase and started to dress. Because I was so tall, I could peek through the high window and see everybody taking turns on the stage in quest of the coveted prize. Ghosts, princesses, monsters, cowboys, soldiers and brides-they were all there, clad in store-bought costumes, fragile dreams for one night. My teeth were chattering. Would they clap for me? Would they whistle and cheer? My stomach ached from anticipation.

I'll run home! I decided. No one would know I had been there. But Parker came on stage and glanced at the window. It was too late. He had seen me. If I left now, he'd call me chicken. I watched him bow to the audience and listened to the squeals from the girls as he leaped on chairs and tables and parried with his sword. Next, a small gorilla climbed on top of a ladder and ate a banana. Lincoln gave a brief address. Cleopatra danced with a rubber snake in her hands, and a soldier marched and twirled his gun. Only Tarzan remained.
ffxi gil,

Maneuvering carefully through the entrance, I went in, held my breath and prayed, Please, God, don't let me make a fool of myself. The applause was so loud for the King of the jungle when he gave his call and swung on a curtain rope that no one seemed to notice me walk slowly to the center of the stage. A pillowcase covered my head. With arms outstretched and hands clutching the broomstick inserted through the sleeves of an old plaid shirt, I wore a felt hat and faded overalls stuffed with straw. The room was suddenly still.

Nobody clapped. Nobody cheered. The only sound I heard was the hammering of my own heart. I'm going to die, I thought, right here in front of everybody. The world was tilting, and my ears were ringing when the hood slid down my nose, just enough so I could peer through the eyeholes. And that's when I saw my classmates for the first time, as they really were. Petite blonde fairies with golden wands-and steel braces on their teeth. A baseball hero with a bat and mitt-and bottle-thick eyeglasses. A boxer with fighting gloves-sitting in a wheelchair. Someone asked, "Hey, who is that?" "Parker's sister!" They looked at one another, surprise brightening their faces. Clapping and cheering filled the room.